تداعی تداعی � یاد آور�از هرچه تداعی ، غزل ِ ناب ، چشیدیمتنهایی خود را به رُخ ِ خویش ، کشیدیمشیدایی ما را چو به تاراج ، سپردندپیش از همه ، خود عاشقی خویش خریدیمغیر از تو اگر شاخهً احساس ، گلی دادشبنم شده ، از دفتر ِ گلهاش ، چکیدیمدر باغ ِ جهان ، جلوه ً گلزار فراهمما غیر ِ تو گل از هوس ِ باغ ، نچیدیمهر در که گشودیم ، به راه ِ تو در آمدهر ره که سپردیم ، به آن خانه رسیدیمبا یاد ِ تو در مکتب ِ عشاق ، نشستیمبی شوق ِ تو از هرچه تمناست ، بریدیمبر سیم ِ سُخن ، زیر و بم ِ هرچه ترانهسُر نای ِ هواخواهی ِ دلدار ، دمیدیمهر محفلی از ساقی و ساغر ، خبری بودغوغای ِ تو را ، با دف و تنبور شنیدیمبا شعر ِ تو زیبا شده ، این دفتر تک برگزین قافیه ، تنها غزل ِ دوست گزیدیمجانمایهً شعر ترم ، از شوق ِ تو سرشارآرایهً احساس ِ تو ، در غیر ، ندیدیمما را ، پر ِ پرواز ندادند و دریغایک عمر ، فقط در قفس ِ خویش پریدیمآسمان ِ آبی ِ شعر ۱۳۸۵ ٍ

بهروز سنجابي متولد 1323 ملاير كوي ِ فراهاني كوچهً نظامي پلاك 49 سال ِ 1337 آغاز ِ راه بود به شعر كُهن علاقه مندم در قالب هاي ِ غزل ، مثنوي .باشعر ِ نو نيز آشنايم و اين آشنائي مرا از ادامهً شيوهً كُهن باز نداشته است . نه تعصبي به سُنت گرائي دارم و نه بيش از حدّ مجذوب ِ نو پردازان ِ افراطي هستم . سبك من شناسنامهً سروده هاي ِ من است كه از سال 1380 بر روي وب سايت هايم منتشر مي شوند .شعر را باز تابي از مظاهرِ زندگي و حوادث و رويدادهاي آن مي دانم . كه در پيرامون ِ من مي گذرد .و سعي مي كنم شعر هايم ، بيانگر ِ زيبائي ، و همهً عواطف ِ انساني باشد .

گمان مبر که به پایان رسید دورِ مُغان هزار بادهً ناخورده در رگِ تاک است******ورجینبهمن ببار دلا عطرِ غنجه.هایِ تنت را بهارِ قمصر ِ کاشان گلابِ پیرهنت راشرابِ کهنهً صدسالهرا پیاله کُن امشببریز جورِ دلآرا ی بادهً کُهنت را چکامهای بسرا در سکوتِ این شبِ دیجورببر بهکثرتِ آرایه چامه و سخنت رامرا را بهصنعتِزیبای خاکخورده بیارا مبند بر غزلِ کهنه درب انجمنت رادلم گرفته ازاین زبریِ ستَبرِ شبانه ببار مَلمَلِ دلجوی نرمِ شب شکنت راشود بهمَجمرِ شب عود وعدهگاه بسوزد¡بود بهصبح بپاشد شمیم آمدنت را ¡نسیمِ آشتی از کوچهً قرار برآید سحابِ صلح بشوید فِراقی چمنت رادوباره صخره ورجین قرارِ وعدهً دیگرحراج شهر مکن عطرِ یاس و یاسمنت رامن آشنایِ قدیمِ دوباره صخره نگارم به خط خاطره مسپار یادِ تیشه زنت رابهروز سنجابی۱۴۰۲/۲/۱۲

قابِ رویازخمههایِ یادی و سیمِ سهتارم کردهایبا تداعیهای مِضرابت شکارم کردهای گرمیِ لحن تو برفِ شِکوهها را آب کرد رود بودم با طنینت آبشارم کردهاینُت نوشتن باخطِ چشم تو نستعلیق شد میرعمادی بامن اکنون خوشنگارم کردهایمن بلوطِ پیر گمنامی که عنوانی نداشت با وزیدنهایِ موزونت بهارم کردهایخاکِخشکِ خاطراتم را به عشق آمیختی ماهرانه کوزهای بر دوشِ یارم کردهای بیت بیتِ این غزل با دوکِ یادت رشته شد گردِ خود گردانده شعرِ روزگارم کردهایتازهتر آرایهً فصلِ فراقیهایِ من بازهم در دفترِ دل شاهکارم کردهایپلک را ازهم گشودم قابِ رویایم شکستخوابِ دوشین باخُمارِ خود دُچارم کردهایبهروز سنجابی۱۴۰۲/۴/۱۰